Workers Memorial Day 28 april 2012
Vandaag eren wij onze havenwerkers, die zijn omgekomen of zwaar gewond zijn geraakt tijdens hun werk. In het afgelopen jaar hebben wij kennis kunnen nemen van een zwaar ongevallen bij APMTR, bij EMO, bij ITR, ja zelfs een dodelijk ongeval bij ITR. De lijst is niet compleet. Maar het geef je wel een indruk waarom herdenken nodig is.
Dit doen wij nu inmiddels voor het 4e jaar. Ieder jaar op 28 april. Weer of geen weer. Weekend of geen weekend.
Wij willen deze Workers Memorial Day laten uitgroeien tot een grote gebeurtenis.
Waarom willen wij dat?
Antwoord op deze vraag is heel simpel.
Het vak Havenwerker verdient respect.
Iedere dag 24 uur per dag, 365 dagen per jaar tonen havenwerkers hun loyaliteit en trouw aan de haven.
En of je nu lang of kort in de haven werkzaam bent, één ding staat vast: havenwerkers houden van hun vak en van hun haven. Zij zijn trots om havenwerkers te zijn. Ja, wij hebben zelfs tijdens Port Package de internationale slogan Proud to be a Docker geïntroduceerd. Dit deden wij in een periode dat het vak van havenwerker onder vuur lag. En dat ligt ie nog steeds.
Zowel de Europese Commissie als vele Nederlandse politieke partijen vinden dat er meer concurrentie in de havensector moet komen.
Er moet sneller en goedkoper gewerkt gaan worden. Want dat is goed voor de economische groei zeggen ze.
De afgelopen dagen hebben wij kunnen zien waar dit toe leidt. De beperkte reiskostenvergoeding die werknemers in de haven hebben, wordt binnen 2 dagen volledig om zeep geholpen door de fiscale voorwaarden te vernietigen.
Als je als havenwerker je beste jaren aan de sector geeft word je beloond door nog langer te gaan werken. Ben je niet meer productief dan wordt het makkelijker gemaakt om iemand het bedrijf uit te schoppen.
De politiek zorgt niet voor ons.
Werkgevers doen net alsof ze er niets aan kunnen doen. Je moet maar in Den Haag zijn. Maar als het goedkoper kan, dan graag.
Ook horen wij vaak de opmerking “De haven is niet meer de haven van vroeger” Toen was het nog leuk.
Ja dat is waar. De haven is niet meer als vroeger.
Als vroeger een havenwerker omkwam tijdens een ongeval op het werk, werd het werk stilgelegd. Vandaag de dag werken wij door.
Waarom als ik vragen mag?
Was het geen collega van ons?
Laat hij geen gezin of familie achter door een ongeluk op zijn werk?
Hebben wij geen respect voor de nabestaanden meer?
Ja, als je werkt met iemand die niet een collega Havenwerker is, geen respect meer kan opbrengen voor het gezin van de omgekomen havenwerker, dan is het niet leuk meer in de haven.
Maar dat ligt dan niet aan de haven. Dat ligt dan aan de havenwerkers.
Het vak van havenwerker ligt weer of nog steeds onder vuur.
Nu misschien nog wel meer dan voorheen. Wij kunnen het vak van Havenwerker nog steeds beschermen.
Dan moeten wij moed tonen. Dan moeten wij respect tonen naar elkaar. Dan moeten wij toegewijd zijn aan ons vak. En wij moeten de omgekomen collega’s eren.
Er komen de komende jaren vele nieuwe havenwerkers door onze poorten. Wij moeten zorgen dat wij veilig kunnen werken.
Dat betekent dus dat de opleidingen verbeterd moeten worden. Dat betekent dus ook dat er meer gedaan moet worden op het gebied van Veiligheid.
Veilige machines, veilige kranen. Maar ook veiligheid tussen je oren. Het is ook een mentale kwestie.
De Stichting Veilige Haven is hiervoor opgericht en doet op dit moment veel goed werk. Ondanks het verzet van vele werkgevers en de AWVN om de Stichting een eerlijke kans te geven, is de Stichting er toch in geslaagd om goede plannen te ontwikkelen om het veiligheidsbewustzijn te verbeteren. Dit is vooral te danken aan FNV Havens.
Het is nu nog wachten op de directie ECT.
Ik noemde net al de woorden: toewijding, respect en moed.
Wij moeten ervoor waken dat wij straks werknemers in de haven hebben die niet toegewijd zijn aan het vak van havenwerker. Wij moeten zorgen dat havenwerkers wel respect naar elkaar moeten kunnen opbrengen.
En wij moeten havenwerkers hebben die de MOED hebben om het karwei stil te leggen als er niet volgens de veiligheidsprocedures gewerkt wordt.
De gemeente Rotterdam is van plan om bijstandsjongeren de haven in te sturen.
Wij hebben al eerder projecten gezien van DAAD e.d. Als vakbond waren en blijven wij hier tegen.
Zolang huidige havenwerkers en inmiddels ontslagen havenwerkers geen garanties hebben om in de haven te kunnen blijven werken, werken wij niet mee aan het creëren van nog meer overcomplete havenwerkers.
Wij gaan geen jongeren opleiden om straks voor een appel en ei de banen op de 2e Maasvlakte te gaan bezetten terwijl wij overcomplete hebben elders in de haven.
Op 29 mei aanstaande ga ik het debat aan met de Rotterdamse wethouder die dit wil en met voorzitter Wim Versluis van Deltalinqs. Dit wordt een interessante avond die wel eens op flinke ruzie kan uitlopen. Steun is gewenst. Dus kom.
Ik ga afronden.
Maar niet voordat ik de wens uitspreek dat alle havenwerkers de komende periode veilig kunnen werken.
Ik spreek de wens uit dat volgend jaar - wij wanneer wij weer hier staan - geen dodelijke ongevallen of zware ongelukken hebben plaatsgevonden.
